Konie, psy, konie, psy, kursy, wystawy krajowe, kursy kopytowe, wystawy międzynarodowe, kursy PNH-owe… A CO Z KOTAMI? Otóż KOTY proszę państwa, odkrywają swoje talenty! Taki Lolek np. robi ostatnio zawrotną międzynarodową karierę jako model! Na początek sesja w Żydowie, ale podpisaliśmy już kontrakty i w przyszły weekend Paryż, za dwa tygodnie Mediolan, a potem to już tylko Nowy York! Lolek nie lubi półśrodków i zamienników (jak polować na ptaki to na jastrzębie, jak bić się z psem, to z dobermanem, jak zwinąć coś ze stołu, to od razu dwukilową szynkę, jak przynieść mysz, to najlepiej szczura i prosto Adze na poduszkę – nie pytajcie, co czułam… nieopisane wrażenia…)… nie ma zamienników, więc jak pozować, to z nagą i piekną modelką! Lolek podobno wczuł się w rolę ogromnie! Jak zrelacjonował Jacek, kot-model pozował chętnie i często według własnego pomysłu, a wyproszony z czasem z kadru, odmówił odejścia! Teraz Lolek myśli już tylko o przeniesieniu się na stale do Paryża i planuje regularnie przytulać się do nagich, pięknych i młodych kobiet. Ech… męskie fantazje…
- Paryż, Paryż, jasne… – pomrukuje mi tu na kolanach – wy, kobiety ZAWSZE tak obiecujecie, a potem i tak skończy się na łapaniu myszy w szopie jako jedynej atrakcji…
Ale żeby nie być gołosłownym...Lolek pozował:
Fotografia i obróbka: Jacek Taran/ Fotopracownia.com
Modelka: Klaudia, Model: Lolek
Makijaż: Sylwia Borek
A poniżej jeszcze dwa zdjęcia z tej samej sesji robionej przez Jacka u nas – tym razem w szklarni:
Obróbka: Aga Cynarska - Taran/ Fotopracownia.com
Makijaż: Sylwia Borek
Modelka: Klaudia
A o tym, jak to się wszystko stało, że zdjęcia, że naga kobieta w perłach na hamaku i jeszcze o tym, że gumo filce to jedyne obuwie pasujące do sukni ślubnej i czy pannie młodej do twarzy z widłami (czyli powrót do przeszłości) następnym razem…:)
Tak jak Wojtek napisał, zajęć mamy tyle, że nie wiemy w co włożyć nasze szanowne łapy… i na końcu wkładamy je do internetu… to też na blogu naszym pustki i do niedawna jeszcze hulał zimowy wiatr… Obiecujemy poprawę i postaramy się wiosennie nadrobić:) Konie z początkiem wiosny zrezygnowały ze stajni i przeniosły się do wiat. Do stajni natomiast - no w końcu jest wolna, to dlaczego nie skorzystać - wprowadziły się gromadnie kopciuszki i jaskółki! Wiosna pod ptasim względem to chyba najfajniejsza pora roku, bo cały sad śpiewa, piszczy, poćwierkuje …. Wczesnym rankiem, razem z zapachem bzów budzi nas ptasi gwar…. Tyle słychać u naszego szeroko pojętego zwierzyńca, a c o my porabiamy? Kursujemy! Najpierw Wojtek wybrał się na kurs naturalnego strugania kopyt, a potem w trzyosobowym składzie pojechaliśmy na kursy L1 i L2/3/4 PNH do Celbanta (Celbantu? Jak to się odmienia?) :) Dlaczego w trzyosobowym? Aaa… no bo jedni na kurs koński zabierają konia, a inni… wilczaka:) Furia jest zwierzakiem mocno zdystansowanym do ludzi, więc od maleńkości ciągamy ją ze sobą wszędzie gdzie tylko można… no i tym razem zaciągnęliśmy ją na kurs PNH:) Oj miała dziewczyna przeprawę:) Dziękujemy kursowiczom za zwracanie na Fu uwagi, za głaskanie, drapanie za uchem, za zainteresowanie - bo to dla młodej dodatkowy socjal:) Największe pokłony i podziękowania dla Ani Asumptowej, która prócz tego, że jest naturalsem końskim, to jest także naturalsem psim o ogromnej wiedzy i super podejściu! Aniu, ogromnie, ogromnie dziękujemy za pomoc:)!
Oberwę od Wojtka, jeśli nie napiszę, jak było od końskiej strony: było super! Ogromnie inspirująco, Berni jak zawsze i konkretny i zabawny. Byliśmy na dwu kursach. Na L1 można było fajnie poprzyglądać się, jakie zmiany zachodzą w koniach… a przede wszystkim w ich właścicielach:) Jak pary Koń-Ludź zaczynają na siebie inaczej patrzeć, jak zmieniają się ich relacje… jak zaskoczone są konie: „Jak to?! To Ty mówisz po końsku?!?” i jak zaskoczony jest człowiek, gdy nagle koń robi to, robi tamto, a przestaje robić coś, co było zawsze problemem… Niesamowite, jak w ciągu kilku dni, potrafi nawiązać się więź… bardzo życzymy kursantom jedynkowym, by ta wieź ciągle się pogłębiała:).
…A potem było L2/3/4. Niesamowicie inspirujące, niesamowicie pouczające i niesamowicie niesamowite! Dowiedzieliśmy się rzeczy nowych, uświadomiliśmy sobie oczywiste oczywistości które oczywiste nie były:) Mamy też nową inspirację do zabaw, nowe pomysły, podpatrzyliśmy jak reagować w różnych sytuacjach… Szczególnie podobało nam się, gdy każdy wykonywał to samo zadanie a potem kursanci mówili co było dobrze, a nad czym należy popracować… Niby ta sama zabawa… ale każdy koń inny, każda para na innym poziomie, inne ma superdopracowane elementy i inne problemy … a wszystko to opatrzone komentarzem i wskazówkami Berniego:) Dla nas- szczęśliwych właścicieli trójki koni z których każdy jest w przewadze w innej koniobowościowej ćwiartce – było to niezwykle cenne doświadczenie! Oby więcej takich kursów! Czas nie pozwolił nam na zaliczenie do kompletu jeszcze słuchaczowego kursu w Wiatowicach, no ale co się odwlecze…;)
PS A w zdjęciowej galerze bloga pojawiły się zdjęcia z kursu L2/3/4 (Fotograficzna Galera na dół i na lewo. To ja się pożegnam... trafią państwo sami bez problemu?;) )
Ostatnio nic tylko się kursujemy. W kwietniu byłem na weekendowym kursie naturalnej pielęgnacji kopyt. Kurs niezwykle obszerny teoretycznie jak i praktycznie, zdecydowane obowiązkowy dla każdego posiadacza końskich kopyt, nawet jeśli nie zamierza się ich samemu werkować.
Były to zajęcia dla osób na których widok „odrąbanych” końskich nóg i specyficzny (delikatnie mówiąc) zapach, nie robi wrażenia… zajęcia praktyczne polegały na samodzielnym werkowaniu kopyt – kopyt które w niedawnej przeszłości należały do koni...
Osobom o wrażliwych żołądkach serdecznie polecam wyłączenie w tym momencie strony i spokojne oczekiwanie na następną notkę (już za kilka dni, już za kilka dni! ) która – obiecuję - nie będzie zawierała takich fotografii jak te poniżej…
Wiem że widok nie należy do przyjemnych…
Szokujące dla mnie jest to, że istnieją konie które posiadają takie kopyta i ich właściciele do tego doprowadzają. ..
Natomiast niezwykle cenne dla mnie jest to, że po takim kursie jestem w stanie np. z takiego kopyta:
zrobić takie:
Nasze konie już mają nowe „buty” :) Wg naturalnych metod, strugam im kopyta już od długiego czasu, jednak z metodą prezentowaną przez Larsa miałem styczność pierwszy raz. Co tu wiele mówić, już po pierwszym werkowaniu, nasze końskie towarzystwo „powiedziało” nam, że jest bardzo zadowolone, co najlepiej widać po ich ruchu:)
W każdym porządnym końskim stadzie, panuje ściśle ustalona hierarchia. Na czele stada, stoi zawsze koń alfa. Koń alfa to „najważniejszy” koń w stadzie! Koń alfa to przewodnik stada! Koń alfa musi być czujny i uważny. Koń alfa jest odpowiedzialny za swoje stado. Stado natomiast, zawsze za koniem alfa podąża. Koń alfa prowadzi swoje stado do kryształowo czystej wody i na tereny pełne najlepszej i najzieleńszej na świecie trawy… Koń alfa dba o bezpieczeństwo swojego stada. Koń alfa wypatruje zbliżającego się zagrożenia, by stado zdążyło w porę uciec. Koń alfa musi więc być czujny. Koń alfa musi być bystry. Koń alfa musi być pewny siebie. Koń alfa musi być mądry... A u nas, koń alfa dodatkowo musi być BURY…
No i wreszcie się udało! Prawie od roku usiłowaliśmy zapoznać naszą burą księżniczkę z dżentelmenem Forasem... ale... ale albo nam coś wypadało, albo Ani coś wypadało i tak nie mogliśmy się spotkać... aż do tego weekendu! Pogoda bardzo nam dopisała i psim szaleństwom po zimowych polach i lasach nie było końca! A tak to wyglądało...
Furia: Oooooo, jakim ja jestem strasznym złym wilkiem i jak ja ci zaraz strasznie odgryzę łapę!
Foras: Oooooo, a ja jakim jestem strasznym złym wilkiem i jak ci zaraz strasznie odgryzę ucho!
Foras: Aaaaaaaaaaaaaaa... leżeeeeeeę... aaaaaa... zagryzłaś mnie! Zagryzłaś mnie i umarłem! Aaaaaa...
A raz to nawet Foras dżentelmen poprosił Fu do tańca...
Może i nogi odmówiły po kilku godzinach posłuszeństwa... ale zęby w żadnym wypadku!
A to zdjęcie po zabawach... Jeśli się za bardzo podskakuje starszemu koledze, to potem się wygląda tak właśnie... Fu bałwanek...
W związku z tym, że ZNÓW przyszła zima (my już liczyliśmy na wiosnę, a tu kicha) i wszelkie pomysły na napisanie jakich bądź notek zostały skutecznie przysypane, zamrożone i wywiane, postanowiliśmy wrzucić obiecane 100 lat temu zdjęcia bez kompletnie żadnego komentarza. A co. Taki mały zimowy strajk. Strajk spowodowany jest nagłym napadem zimowej depresji i braku odpowiedniej ilości światła słonecznego oraz wszystkiego innego, czym tłumaczy się w zimie ZWYCZAJNE LENISTWO. Nasi Kochani Blogoczytacze może są zimą bardziej ROZENTUZJAZMOWANI, to i sami w fantazji niepohamowanej komentarze do zdjęć sobie dośpiewają. My poczuwamy się już jedynie do snu zimowego i kompletnego w śniegu zakopania. Jednocześnie zwracamy się z uprzejmą prośbą o natychmiastowe wysłanie nas na przymusowy wypoczynek na Maderę lub na inne Karaiby, gdzie z największą przyjemnością napiszemy bezpośrednią relację z leżenia na hamaku pod palmą, picia drinków z palemką i smarowania się olejkiem z filtrem!
PS Jeśli dalej będzie TAK sypać, w poniedziałek będziemy zmuszeni do wzięcia urlopu na żądanie, który potrwa do wiosny. No, chyba że nasze zakłady pracy wyślą po nas ekipę ratunkową z panem polarnikiem Kamińskim na czele, niezbędnym prowiantem do przetrwania w trudnych warunkach, zapasem suszonego mięsa z renifera i bernardynami z beczułkami rumu w zębach. Innej możliwości nie widzę.
Póki co wizualizujemy ciepłą plażę i szum fal, pozostawiając Państwa ze zdjęciami. Zimowymi zdjęciami Wojtka z Cekinem.
Nie ma co ściemniać, trzeba przyznać, że tej zimy końsko obijamy się sakramencko. Konie włóczą się po pastwisku i skubią trawę (Ha! Tak, mamy nieustannie trawę!) A my jesteśmy równie leniwi. W związku z wszechogarniającym lenistwem staramy się fotografować niewielkie przejawy aktywności naszej i końskiej. Jeden z ostatnich takich przejawów wielkiej ochoty i zapału do pracy zarówno z naszej, jak i z kopytnych strony, zaowocował kolejnym etapem przeprofilowania Iluzji. Dziewczyna odkrywa w sobie nowe możliwości i z wyścigowego "wariata" zamienia się w "Baśkę do bryczki". Do bryczki czy sanek droga jeszcze bardzo daleka, ale pierwsze Bolki i Lolki... yyy... tzn. koty za płoty. Za płoty do tego stopnia, że z przedmiotów lekkich (folia, plandeka, hula-hoop...) przeszliśmy na cięższy kaliber i Ilka ciągnęła za sobą troszkę większe obciążenie. Od początku dziewczyna bardzo zadziwiła nas swoją reakcją na ciągane za sobą przedmioty, bo znając jej ekstrawertyczny charakter, spodziewaliśmy się... yyy... bardziej ekspresyjnego wyrażania uczuć... a tutaj tak miło. Niestety, z "lżejszego kalibru" zaprzęganego jakiś czas temu zdjęć nie mamy, no ale są przynajmniej te ostatnie:
Czenna, Cekin: Co on tam jej znowu zakłada?
Iluzja: Wojtek, coś ty mi znowu poprzyczepiał…?
Cekin: Rany! To się rusza!
Iluzja: Ciągnięcie belki fajne, ale jako modelka sprawdzam się lepiejJ
PS A w przygotowaniu notka o tym, jak zrobić z Czenny pomnik, czyli koniec /unikologii stosowanej/ Agi w kwestii wchodzenia na podest i bajka o Wojtku i jego rumaku Cekinie - koniu zabawowo-wierzchowym.
